دوره 4، شماره 3 - ( Autumn 2014 -- 1393 )                   جلد 4 شماره 3 صفحات 145-152 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Kalantari A A, Karimi N, Arab A M, Jaberzadeh S. The Effects of Active Therapeutic Exercises on the Electromyographic Activity of Lumbopelvic Muscles during Prone Hip Extension in Patients with Chronic Non-Specific Low Back Pain. PTJ. 2014; 4 (3) :145-152
URL: http://ptj.uswr.ac.ir/article-1-198-fa.html
بررسی تا ثیر تمرین درمانی فعال بر روی میزان فعالیت الکترومیوگرافی عضلات ناحیه کمری لگنی در حالت پرون هیپ اکستنشن در افراد با کمر درد مزمن غیر اختصاصی. فصلنامه فیزیک درمانی. 1393; 4 (3) :145-152

URL: http://ptj.uswr.ac.ir/article-1-198-fa.html


چکیده:   (1144 مشاهده)

چکیده:

مقدمه:کمر درد یکی از شایع ترین مسائل در حوزه سلامت در سرتاسر جهان می باشدو دارای علل چند گانه است . یکی از آن علل نقص در الگو های حرکتی است.این نقش مهمی در ایجاد و رشد دیسفانکشن عضلانی دارد.بنابر این استفاده از الگو های حرکتی که در آن عضلات سینرژیست بطور مطلوبی فعالیت کنند اهمیت خاصی در عملکرد مطلوب ستون مهره ای دارد.
هدف: این مطالعه تاثیر تمرینات ثباتی، معمولی و ترکیبی(ثباتی و معمولی) را بر روی میزان فعالیت الکتریکی عضلات گلوتئال ماگزیموس،همسترینگ داخلی ، ارکتور اسپاین همسو و ارکتور اسپاین غیر همسو هنگام انجام پرون هیپ اکستنشن در بیماران کمر درد مزمن غیر اختصاصی بررسی کرد.
نمونه:30 بیمار  با کمر درد مزمن غیر اختصاصی (18 مرد و 12 زن)بطور تصادفی در 3 گروه ثباتی ،معمولی و ترکیبی تقسیم شدند . هر گروه شامل 10 بیمار بود.
روش: این تحقیق شبه تجربی مداخله ای بود و حداکثر فعالیت الکتریکی ارادی عضلات مورد نظر با الکترومیوگرافی سطحی  قبل و بعد از تمرین درمانی جهت نرمالیز کردن اندازه گیری شد.سپس این هضلات در طی انجام پرون هیپ اکستنشن تست شدند.این تمرینات به مدت 10 جلسه و 3 بار در هفته انجام گرفتند.
نتایج: اطلاعات بدست آمده با آزمونهای آماری k-s ، تی زوج ،تی مستقل و آنالیز واریانس تجزیه و تحلیل گردید. بعد از مداخله حداکثر فعالیت الکتریکی عضله گلوتئال مگزیموس(036.=p) بطور معنی داری در گروه ترکیبی افزایش یافت.همچنین تمرینات ترکیبی حدکثر فعالیت عضلاتارکتور اسپاین همسم، ارکتور اسپاین غیر همسو و همسترینگ داخلی را کاهش دادبطوزکه این کاهش برای ارکتور اسپاین همسو(024.=p) معنی دار شد و همسترینگ داخلی(973.=p) و ارکتور اسپاین غیر همسو(111.=p) معنی دار نشد.از طرفی اطلاعات آماری هیچ اختلاف معنی داری را بین دو گروه و سه گروه نشان نداد.
نتیجه گیری:یافته های این تحقیق مشخص کرد که تمرینات ترکیبی نسبت به تمرینات ثباتی و معمولی روی حداکثر فعالیت الکتریکی عضلات ناحیه کمری لگنی موثر تر می باشد و می تواند الگوی فعالیت الکتریکی ای عضلات را تغییر بدهد.

متن کامل [PDF 683 kb]   (583 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۳/۱/۲۷ | پذیرش: ۱۳۹۳/۵/۱ | انتشار: ۱۳۹۳/۷/۹

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به فیزیک درمانی- نشریه تخصصی فیزیوتراپی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Physical Treatments - Specific Physical Therapy Journal

Designed & Developed by : Yektaweb